fbpx

Het gezicht achter Studio Kunstig:

Dit is het gezicht achter Studio Kunstig
Ik ben Judith, 45 jaar, georganiseerde chaoot, gek op oranje Tony en pyamadagen. Echte Brabantse, compleet met lichte zachte G en bourgondische inslag. Al zo lang als ik me kan herinneren ben ik bezig met 'maken'. En dat begon al heel vroeg. Waarschijnlijk zo rond de tijd dat ik ontdekte dat ik iets in mijn peuterknuistjes kon vasthouden. Toen ik na mijn eerste dag op de peuterspeelzaal trots een zelfgetekende ‘octopus’ aan mijn verbaasde moeder overhandigde, bleek er een kunstenaar te zijn geboren. Ik bedacht en maakte, maakte en maakte. Niet meer te stoppen. Na heel wat jaren in de schoolbanken (via de havo naar Visuele Communicatie, naar SPH, naar TeHaTex en Orthopedagogisch Beeldend Vormgever) liep ik uiteindelijk in 1999 in Maastricht de deur uit met mijn diploma van de Kunstacademie op zak. Nu was het officiëel: ik was kunstenaar en beeldend docent! Ik gaf les aan kinderen, jongeren en volwassenen, vergat gaandeweg mijn eigen lol in het maken, maar vond ‘m gelukkig ook weer terug.
De kunstige familie
De allermooiste kunstwerken die ik ooit maakte zijn deze drie vrolijkerds. Finn ('09), Mats ('11) en Imme ('14). Ze helpen me vaak om de mooie dingen van het alledaagse te zien, te relativeren en vooral heel veel lol te maken. En wat ook heel handig is voor een beeldend docent zoals ik: ze houden alledrie van creatief bezig zijn. Ideaal dus als ik weer eens een les uit wil testen!
De beestenbende in de tuin
Verder wandelen er hier nog twee katten (Wolf en Bibi) en 4 kippen (Wifi, Kwik, Lina en Chickie) rond, en ben ik de gelukkige bewoonster van een heerlijk nieuwbouwhuis incl. nieuwbouwtuin. Dit is mijn groenste project ooit, want naast een kippenhok, grasveldje en her-en-der opgescharrelde planten heb ik hier ook een echte mini-moestuin! Nooit bedacht dat ik zo blij kon worden van 'zelfgemaakte' groentes op mn bord...

Op dit moment zit ik helaas in de spreekwoordelijke lappenmand. Nee, niet om leuke stofjes uit te kiezen voor een nieuw project… Ik ben namelijk een van de pechvogels die te maken heeft met long-covid. Juist ja, een hele berg aan restverschijnselen na mijn corona-besmetting ruim een jaar geleden. Mijn hoofd wil veel, mijn lichaam hangt met alle macht aan de handrem… Een wandelingetje voelt als een marathon, een gezellig kletspraatje  (en o wat hou ik van gezellig kletsen!) doet me vaak duizelen en wanneer je me achter een beeldscherm zet doen de letters na een half uur een gezellig dansje. 

Ik heb gelukkig één onderdeel wat nog vrij intact is gebleven, en dat is mijn positiviteit. Tuurlijk, ik heb ook zo mijn ik-hang-op-de-bank-want-het-is-allemaal-zo-(piep)-momentjes (niet dat ik nou zo vloek hoor, maar dan begrijp je de strekking waarschijnlijk wel).  Toch lukt het me vaak nog om de kleine dingen eruit te pikken die wèl lukken, en die wèl leuk zijn. En een van die dingen is, goh, hoe verrassend, het ‘maken’!

De ene dag kan ik wat meer dan de andere dag. Wanneer ik wat meer energie en wat minder pijn heb kies ik voor iets groots, waar wat meer kracht, uithoudingsvermogen of concentratie voor nodig is. Maar er zijn ook van die dagen dat een arm optillen al op een complete workout lijkt, en wanneer ik dan toch echt smacht naar dat creatieve feelgood-gevoel ga ik voor iets kleins. Even ‘n miniviltprojectje, of mijn all-time-favorite: Papier maché-en! Mijn humeur knapt er vaak instant van op!