Studio Kunstig, dat ben ik:

Selfie

Ik ben Judith, 44 jaar en moeder van 3 heerlijke kinderen (Finn, Mats en Imme). Georganiseerde chaoot, gek op oranje Tony en pyamadagen. In het bezit van 2 katten (Wolf en Bibi) en 3 kippen (Kwak, Kwik en Lina) en een heerlijk nieuwbouwhuis incl. tuin (wat mijn groenste project ooit gaat worden). Echte Brabantse, compleet met lichte zachte G en bourgondische inslag.

Al zo lang als ik me kan herinneren ben ik bezig met ‘maken’. En dat begon al heel vroeg. Waarschijnlijk zo rond de tijd dat ik ontdekte dat ik iets in mijn peuterknuistjes kon vasthouden. Toen ik na mijn eerste dag op de peuterspeelzaal trots een zelfgetekende ‘octopus’ aan mijn verbaasde moeder overhandigde, bleek er een kunstenaar te zijn geboren. Ik bedacht en maakte, maakte en maakte. Niet meer te stoppen.

Na heel wat jaren in de schoolbanken (via de havo naar Visuele Communicatie, naar SPH, naar TeHaTex en Orthopedagogisch vormgever) liep ik uiteindelijk in Maastricht de deur uit met mijn diploma van de kunstacademie op zak. Nu was het officiëel: ik was kunstenaar en beeldend docent! Ik gaf les aan kinderen, jongeren en volwassenen, vergat gaandeweg mijn eigen lol in het maken, maar vond ‘m gelukkig ook weer terug.

En op dit moment in mijn leven kan ik die lol in het maken echt ontzettend hard gebruiken! Ik ben namelijk een van de pechvogels die te maken heeft met long-covid. Juist ja, een hele berg aan restverschijnselen na mijn corona-besmetting een paar maanden geleden. Mijn hoofd wil veel, mijn lichaam hangt met alle macht aan de handrem… Een wandelingetje voelt als een marathon, een gezellig kletspraatje  (en o wat hou ik van gezellig kletsen!) doet me vaak duizelen. 

Ik heb gelukkig één onderdeel wat nog vrij intact is gebleven, en dat is mijn positiviteit. Tuurlijk, ik heb ook zo mijn ik-hang-op-de-bank-want-het-is-allemaal-zo-(piep)-momentjes (niet dat ik nou zo vloek hoor, maar dan begrijp je de strekking waarschijnlijk wel).  Toch lukt het me vaak nog om de kleine dingen eruit te pikken die wèl lukken, en die wèl leuk zijn. En een van die dingen is, goh, hoe verrassend, het ‘maken’!

De ene dag kan ik wat meer dan de andere dag. Wanneer ik wat meer energie en wat minder pijn heb kies ik voor iets groots, zoals bijvoorbeeld een gipsen beeld. Maar er zijn ook van die dagen dat een arm optillen al op een complete workout lijkt, en wanneer ik dan toch echt smacht naar dat creatieve feelgood-gevoel ga ik voor iets kleins. Even wat stempelen, of ‘n miniviltprojectje. Mijn humeur knapt er vaak instant van op!